Ιστορία

Η περιοχή του χωριού σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων φαίνεται κατοικημένη από τη γεωμετρική περίοδο (8ος – 7ος αιώνας π.Χ.). Κατά το Νέαρχο Κληρίδη, παλαιός γειτονικός, προς την Πάχνα οικισμός, ονομαζόταν Σκλοινίτζια (τα),που είναι ονομασία φυτόνυμη (από το σκλοινίτζιν). Ο οικισμός αυτός διαλύθηκε μετά την μεγάλη επιδημία του 1692 μ.Χ., οπότε όσοι από τους κατοίκους του γλίτωσαν από το θανατικό (πέθαναν τα 2/3 των κατοίκων), μετακινήθηκαν στην Πάχνα. Ο R. Gunnis αναφέρει ερείπια παλαιού χωριού περί τα 3 χμ. νότια της Πάχνας , στην περιοχή του οποίου βρίσκεται σήμερα μικρό ξωκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Στέφανο. Στην ίδια περιοχή σώζονται δυο μεγάλοι μονόλιθοι, των οποίων το ύψος ξεπερνά τα 3,5 μέτρα. Στις πέτρες αυτές αποδίδονται θρησκευτικές αντιλήψεις, λατρείες, μαγείες και είναι διάσπαρτες με διάφορους θρύλους. Ωστόσο οι μονόλιθοι αυτοί αποτελούν αρχαία κατάλοιπα ελαιοπιεστηρίων. Στην διοικητική έκταση της Πάχνας έχουν βρεθεί κατά καιρούς αρχαία αντικείμενα των Προϊστορικών χρόνων που αποδεικνύουν την αρχαιότατη κατοίκηση της. Στη κορυφή του λόφου Βουνί (κεραία της ΑΤΗΚ), η λαϊκή παράδοση αναφέρει τα κάστρα της Ρήγαινας με τα εκατό ένα (101) δωμάτια. Μέχρι το 1960 μ.Χ. μια σειρά από χοντρόκορμες ελιές μέσα στο χωριό θύμιζαν τους Ενετούς.